چه روزگار کثیفی ! چه مردهای بدی!!
چه تکیه گاه ضعیفی،چه مردهای بدی
دروغ میزند از چشم واژه ها بیرون
چه حیله های ظریفی!چه مردهای بدی
زمین نمی زندم هیچ خشم تبداری
چه بازوان نحیفی!چه مردهای بدی
و پیش از آن که بخندی، به گریه افتادم
چه خلق و خوی شریفی!چه مردهای بدی
خطوط فاصله را تا ستاره ها بشمر
چه بانوان لطیفی...چه مردهای بدی!