همش میگم تو که هیچ دلخوشی تو دنیا نداری موندنت چیه آخه دختر.. حوصله هیچی ندارم نه اکیپ پایه نه یار عشقی از کارمم بیرون اومدم یه اشتباه که کردم هر اتفاقی تو محل کارم میومدم تو خونه تعریف میکردم که امروز مامانم همشو زد تو سرم که کلا از دردول بیزار شدم از بچگی افسردگی خفیف داشتم کدوم بچه آرزوی مرگ میکنه؟:) نمیدونم چیکار کنم میترسم از دکتر رفتن چرا با این سن و سال باید کارم ب روانشناس و قرص خوردن بکشه
همش میگم چرا من اینهمه غمگینم هر دلخوشی هم بوده موقت بوده
فکر نکن تنها تویی
من حرفی نمیزنم تاپیکامو بخون
فقط هجده سالمه
کارتون چی بود نباید بیرون میومدی
چن سالته عزیزم
می دونم که میدونی فقط تو تو مشکلات غرق نشدی
همه انسان ها به نوعی درگیر مشکلات هستن
زیر شعله احساسات رو کمش کن منطقی و واقع گرا به زندگیت نگاه کن
خیلی ها درگیر قرص و روانپزشک هستن
تو که از کارت اومدی بیرون همش داری فکر میکنی وای کجاست یارم دلدارم وای منم اکیپ میخوام فلان میخوام غمگینم افسرده ام فلانم جمع کن دختر جمع کن خودت رو
اینجوری تا صد سال هم بشینی انگیزه نمیاد سراغت
پاشو حرفه ای درسی ورزشی برو تو دل جامعه کتابی بخون شعر بخون ورزش کن به پوستت برس وقت بزار برای خودت اول از همه خودت حال دلت رو خوب کن تا وقتی که خودت حال دلت خودت رو خوب نکنی دوست و اکیپ اینا کاری نیستن پاشو از این حال دربیا حیفی به عنوان یه انسان حیفی دختر
