تا زمانی که به افکار باور نداشته باشیم، بیخطر هستند، این افکار نیستند که عامل درد و رنج ما هستند، بلکه این چسبیدن ما به آنهاست که، عامل رنج ماست. وقتی به فکری بچسبیم، به معنی این است که ما آن را واقعی میپنداریم...
افکار از نیستی میآیند و به نیستی میروند همانند ابرها که در فضای خالی آسمان در حرکتاند.
افکار هم همانند قطرههای باران و ابرهای زود گذر... میآیند تا عبور کنند. وقتی به واهی بودن افکار پی بردی و دانستی که آنها فقط در آسمان صاف ذهنات برای مدت کوتاه نقش میبندند، چیزی که قبلاً برایت کابوس بود، حالا فقط جالب و شاید دفعه بعد آن را خنده دار ببینید و برای باری دیگر احتمالا ً آنرا فراموش خواهید کرد.
