از وقتی که وارد نی نی سایت شدم خیلی با تاپیک هایی راجب این موضوع رو به رو شدم
واقعا دوست دارم بدونم تو سر اینایی که میگن ببخش ، فراموش کن ، بهش فکر نکن و ... چی میگذره
چرا انقدر طلاق رو یه چیز بد و بزرگ میبینین ؟
یه عده هم که کلا روی فاز سخنرانین که زندگی ساختن فداکارای میخواد و ...
طرف با هزار و یک امید ازدواج کرده
چی نصیبش شده؟
شوهری که معتاده
شوهری که خیانت میکنه
هر شب داره کتک میخوره و اسیب میبینه
بعد باید توی اون زندگی که کثافت کلشو گرفته بمونه که چند تا بی مغز بیان بهش بگن آفرین! اینه زن سازگار!
احساس میکنم طلاق یه تابوی بزرگ واسه خیلیاس
البته درسته خیلی از مردم به زنی که طلاق گرفته نکاه بدی دارن ولی مردم کی دهنشون بسته بوده ؟
جدی عصبانی میشم وقتی یکسری طرز فکر هارو میبینم
