۱۵ سالم بود وقتی ک ن عقل درستی برای فک کردن داشتم ن هیچی ب اصرار خانواده م با این اشغال عوضی ازدواج کردم زندگیمو نابود کردم الان ۲۲ سالمه اما از ی پیر ۶۰ساله خسته ترم ... وقتی میبینم همسن و سالام ب چ جاهایی رسیدن حالم از خودم بهم میخوره ن گزاشتن درسی بخونم ن هیچی بااینکه استعدادشم داشتم زندگیمو نابود کردن... حالم از همشون بهم میخوره اگه ی روز بمیرم مقصر مردنم اونان اونان ک منو کشتن...کارم شده شب تاصب سرو کله زدن با ی شوهر اشغال و دوتا بچه بدون هیچ هدفی هیچ خوشگذرونی هیچ تفریحی .... همه از بیرون زندگیم حسرتمو میخورن فک میکنن خیلی خوشبختم چون فقط شوهرم پولداره همین
عزیزم😔
عزیزم
ناراحت شدم
اینکه بچه دارید موضوع رو یکم مشکل کرده
البته اگر توی زندگی تون بحث و دعوا دارید ، اگر طلاق بگیرید خیلی بهتر هست چون فرزند طلاق بودن خیلی بهتر از زندگی در یک زندگی آسیب زا هست
چون واقعا پول اصلا خوشبختی نمیاره
اگه میتونی درست رو ادامه بده نگران نباش دیر نیست اتفاقا خیلی جلویی. اگه ادامه بدی و بعد شاغل بشی رضایتت از خودت وزندگیت بالا میره
عزیزم هنوزم دیرنشده سنی نداری چرا اقدام نمیکنی برای درس کنکور فرهنگیان یا هرچیزی ک علاقته
اسی همون هدفی که بهش علاقه داری را دنبال کن
یا چون حس میکنی قربانی زندگی شدی حس خوبی بهش نداری؟
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز