دیشب اشک ریختم چون یه دخترم! حق با کیه؟

۲۶ سالمه ولی هنوز اون فردی که لایق این باشه که همسر من بشه رو پیدا کردم. 

زیاد هم عجله ای برای شوهر کردن ندارم و مجردی رو فعلا دوس دارم.

ازدواج به شرط اینکه طرفت پول داشته باشه و متعهد باشه ارزش داره در غیر این صورت صبر کنی بهتره!

 حس میکنم یه دختر اگر دوران مجردی خوبی داشته باشه جا داره تا ۳۰ یا ۳۲ سالگی مجردی کنه، سفر کنه،  زندگی رو درک کنه، با دیگران معاشرت کنه، پول جمع کنه و ... 

اما متاسفانه از وقتی ۱۸ سالم شد محدودیت های خانواده رو حس کردم! دیشب تعطیلی بود و با دوستم که مذکر هست بیرون بودیم و شام میخوردیم، یهو مامانم ساعت ۸ شب پیام داده نمیخوای بیای خونه؟ دیگه کاسه صبرم لبریز شده و فلان 😬😅

جدی من دلم شکسته و دیشب اشکام میریختن از حرص!!!

چرا باید تن بدم به این زمان بندی ای که جامعه برای زندگی من مشخص میکنه؟!!!! 

آیا خانوده دلسوز منه یا ناآگاه هست؟