به هر قیمتی دست من را بگیر

ی شعری از ی شاعر افغانی زبان هست که خیلی دوستش دارم. ی غم و درماندگی خاصی توش هست. ی جور استیصال و تمنا.

میگه 

و دیگر نه دیوار مانده نه خشت

نه ابر و نه باران، نه دهقان نه کشت

خطرپوش طوفان لامذهبند

دل افسردگان، دختران بهشت

گل سرنوشت سیاه مرا

خدا از چه مرداب سردی سرشت

زمین غوطه ور در توف هرزگیست

خزان زنده در ثور و اردیبهشت

خدا زیر آوار دل مانده است

خداوند مسجد، خدای کنشت

به هر قیمتی دست من را بگیر

...کسی روی خاک بیابان نوشت

این شعر رو خانم فائقه مهاجر گفته و هر بار دو بیت آخرش رو میخونم پشتم میلرزه. با هیچ کدوم از بیت هاش غریبه نیستیم و میشه همذات پنداری کرد.

مصرع آخر حکم اون ضربه آخر رو داره و صحنه ای که بازسازی میکنه شاعر فوق العاده است.

روی خاک بیابان چیزی نوشتن نماد اینه که دستت دیگه جایی بند نیست. یعنی دیگه جایی وصل نیستی و رسیدی ته دنیا و فقط میتونی روی رمل هایی که تا چند دقیقه دیگه از بین میبرن پیامی بنویسی بلکه رهگذری از اونجا عبور کرد و دستت رو گرفت.

+ اللهم اجعل عاقبت امورنا خیرا