درسهایی که از این زندگی گرفتم:
-زندگی ناعادلانه است.
-کارما وجود نداره.
-شما هرگز متوجه کثافت و پستی درون آدمها نخواهید شد؛ مگر زمانی که اونها رو به لبهٔ پرتگاه ارتباطتون بکشونید و از شما کاملاً قطع امید کنند.
-اون چیزی که آدمها تو عصبانیت میگن حرفای دلشونه. نه اون حرفایی که موقع خوشخوشان میزنند.
-تخممرغاتون رو به لحاظ عاطفی، تو یه سبد نچینید. تمام محبتتون رو خرجِ فقط یک نفر، مثل مادر یا پدرتون، خواهر یا برادرتون، بچهتون، پارتنرتون، دوستتون نکنید. محبت و توجهتون رو بین همهٔ اطرافیانتون پخش کنید. همهٔ آدما روزی شما رو ترک خواهند کرد و اگه فقط یک نفر رو در زندگی داشته باشید، با رفتنش، به فنا میرید.
-هرگز بدون داشتن عنوان به رابطتتون ادامه ندید. کسی که شما رو فقط در خلوت و خفا میخواد و حاضر نیست جلوی کسی درتون بیاره، در واقع شما رو جدی نمیگیره و بهتون پایبند نخواهد موند. منظورم از عنوان، فقط ازدواج و نامزدی نیست. منظورم اینه که حتی شما رو به عنوان دوست دختر/پسرش به بقیه مخصوصاً به خانوادهش معرفی کنه.
در ادامه براتون بگم که
-حرفایی که قدیمیا میزدن رو باید از طلا نوشت. چرایی این حرفا قابل بیان نیست. به تجربه بهتون ثابت میشه.
نمونهش؟ زنی که خرج داره ارج داره!
-بچهٔ آدم همیشه از آدم طلبکاره. مهم نیست که شما چیکاره باشید و چقدر برای بچهتون کار کرده باشید. بچه همیشه ناراضی و طلبکاره.
-هییییچکس تو این دنیا برای آدم نمیمونه. به امید کسی رو داشتن، نه ازدواج کنید و نه بچهدار بشید. جفتشون رفتنیاند. از بچه عصای پیری کوری درنمیاد.
-تا جاییکه میتونید تو زندگی، مسئولیت موجودات زندهٔ کمتری رو به عهده بگیرید.(منظورم هم انسانه، هم حیوان و هم گیاه)
-هیییچ کس تو این دنیا، اندازهٔ خودتون و سلامتیتون مهم نیست و هیییییچکسی به شما و سلامتیتون چه روحی و چه جسمی اهمیت نمیده. همه فقط چرت میگن. هوای خودتون رو خودتون باید داشته باشید.
-حتماً و حتماً برای خودتون جایگاه و وجههٔ اجتماعی ایجاد کنید و زندگیتون رو پای کسی نگذارید.
