شوهرم راصی نمیشه برگردیم شهرمون حال روحیم افتصاحه ۵ ساله ازدواج کردیم هیچپیشرفتی نداشتیم ی بچه کوچیکم داریم شوهرمنزول و قماربازه . اینجا کسی بالاسرش نی جلوشو بگیره میترسه بره شهرخودمون چون خانوادش بالاسزشن خیلی خستم هیچجایی نیس بریم خودش سرکارش با همکارای زنو مردش میگمیخنده خونه هم میاد تواینستاعه یکسره ها حتی موقع غذا. منودخترم همشتوخونه ۴۰ متری ک هیچقشنگی نداره با وسایل کهنه . دلمشهرموفامیلامو میخاد اونجا میتونم کارکنمولی اینجا دخترمو کسی نی بگیره
از طریق خانوادش وارد شو که بکشونن شهرتون
بشین براش بگو من برم شهر خودمون میرم سر کار دخترم میزارم پیش مادرم درامدمون بیشتر میشه
بگو کار و بارت بهتر میشه
یه نذری کن که قبول کنه بیاد
هر روز تو گوشش بخون ولی با مهربانی
بگو هم من پیش خانوادم هستم نزدیکم بگو ارزش نداره دور از خانوادمون باشیم مگه اونا ب جز ما کسی دارن؟ بگو اینطوری دخترم روحیه اش بهتره مادربزرگ پدربزگش همه دورش هستن بگو روحیه منم بهتره تو هم مادر پدرت رو میبینی بگو چند ساله اینجاییم بیا یکی دوسال بریم سهر خودمون
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-11 ثانیه پیش
-3 ثانیه پیش
0 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز