"قطرات باران به دریا می ریزد
گویا آسمان سر شوخی را تازه با اهالی زمین باز کرده است
صدای پرندگان مهاجر سکوت ساحل را بلعیده است
کلاغ بومی شهر با هر پرنده مهاجری سرجنگ دارد
بوی عطر خاک نم زده مشام هر رهگذری را قلقلک میدهد
در میان این همه حس های ناب
این حس های محکوم به قصاص چیست؟که گریبانم را گرفته است
قدم میزنم،شانه به شانه مردم
در میان انبوهی از رهگذران
گویا کسی مرا نمی بیند
در قاب مردمک کسی تصویرم نقش نبسته است
بی رنگ،بی رمق،مانند سایه عصر پاییزی.
زویا مردانی