"پائیز تو را همراه خواهم برد
تا خاطراتمان میان برگهایی که هرگز در آغوش نخواهی گرفت ناخوانده بماند .
زمستان بیا رفیق شبهای تنهائیم و آرام چشمهایم را ببین میان قاب قندیلهای شبهای بی او بودنم
هی عابر
نوشته هایم را بر سنگ فرش سرد از باران دیشب چشمهایم را میخوانی و میروی؟ ...
اینجا خیال من است حرمت شکسته های غرورم را نگه دار و آرامتر از خواب پروانه ها عبور کن.
بدجور هق هقم بند آمده فقط کمی گونه هایم از شوری اشکهای دیشب می سوزد.
باز هم از نو برایت مینویسم حالم خوب است اما تو...
حقایق تلخند اما بیدارت میکنند
این را قهوه به خوبی ثابت کرده است
هرچه تلخ تر بیداری بیشتر
اما هی فلانی قهوه ات را همیشه با شیر و شکر سرو کن
شاید قلبی بزرگ هنوز میان کودکی، پاک و معصوم باشد
باز هم این تکرار قشنگ را برایت مینویسم
هنوز هم قلبی پر از شعور برای لحظه ای ندیدنت میان سرم درد میگیرد.
اینها تصور دوریت به وسعت گرگ و میشی بیش نبود
تقدیم به مهربانیت که از باروی مژگانت چو شبنمهای
صبحگاهی مغرور بر ایوان اطلسی هایم نازک احساس بر میدارد.
مرتضی دوره گرد (هیوا)"