صد سال پیش تارگا نغمه خودش رو در قالب این ملودی خوانده و از صحنه ای که پیوسته به جاست رفته. به نظرم تنها صداست که می ماند.
در ادامه تمرین هام به این قطعه رسیدم و البته که بسیار هم دوستش دارم. فضای نوستالژیک و پائیزه خوبی بهم میده و از اونجا که دوست دارم تمرین هام رو آرشیو کنم و با بقیه به اشتراک بزارم، باید عرض کنم که
با من بشنوید
+ ایراد که داره حتما و دراز است ره مقصد و من نوسفرم
+ همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس
+ سعدیا چاره ثبات است و مدارا و تحمل
+ اگه از چیزی لذت ببری یادش نمیگیری و اگه یادش نگیری ازش لذت نمیبری.
