شاید داشته های من ارزوی خیلی ها باشه اما باز هم وقتی به ادما که نگاه می کنم میبینم که من هیچی نیستم منظورم اصلا قیافه و تیپ و هیکل و پول وماشین خونه نیست من هیچ تلاشی نمی کنم توی زندگیم دوست دارم پر از اپشن باشم اما فقط می خوام تلاشی در قبالشون نمی کنم دلم می خواد درس بخونم برم دانشگاه مثل خیلیا دیگه بگم من فلان رشته رو خوندم من الان شاغلم شغلم اینه من خودم درامد دارم من رانندگی بلدم من زبان بلدم ،من فلان رشته ی ورزشی رو به صورت حرفه ای ادامه دادم اما الان که هفده سالمه بهترین زمان برای بدست اوردنشونه نمیتونم خودمو مقید کنم نمیتونم اگه باشگاه برم نمیتونم به درسم برسم درس بخونم نمیتونم به ورزشم برسم
اصلا برام ممکن نیست بخوام روی یکیش تمرکز کنم بابام شب روز بهم تذکر میده درس بخون میگه ادما مدام درحال ارتقای خودشونن اپشن دارن برای ارائه خودشون میگه وقتی ادم با لولی بشی ادما بهت احترام میزارن،حتی ازدواج هم کنی همسرت برات احترام بیشتری قائل میشه نمیتونه تهدیدت کنه کوچیکت کنه چون تو قدرتمندی من موافقم با حرفاش اما ذهنم نمیپذیره چکار کنم؟ بعضی وقتا میرم قران میخونم میگن خدایا مسیر من چیه نشونم بده کمکم کن نیرو بده
شما دعایی سراغ ندارید بهم کمک کنه؟
