غم عشق...

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر

کو دلی را که سپارم به دلارای دگر

عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت

گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر

مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده پیر

گر فروشی، نستاند زتو مولای دگر

عاشقان را طرب از باده ی انگور نیست

هست مستان ترا تشنه زصحبای دگر

بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ است

بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر

ما گداییِ درِ دوست به شاهی ندهیم

زآن که این جای دگر دارد و، آن جای دگر

گر به بتخانه ی چین نقش رُخت بنگارند

هر که بیند، نکند میل تماشای دگر

راه پنهانی میخانه نداند همه کس

جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر

دل"فرهنگ" ز غم های جهان خون شده است

غم عشق آمد و افزود به غم های دگر...