وقتی مامانم نیس مثلا مسافرته سعی میکنم ب کارام برسم
به خونه زندگی به کارام و .. برنامه داشته باشم
روزم هدر نره
همین ک مامانم برمیگرده کلا وا میرم انگار مغزم کلا ایست میکنه مامانم دیگه به زور بگه پاشو خونرو تمیز کن یا با عذاب کارامو انجام میدم
مامانم نبودنی حتی گوشی کمتر دست میگیرم 🫥 میگم گوشیو ولش کار دارم یا حتی پادکست گوش میدم
ولی مامانم بودنی فقط وقت تلف میکنم خیلی بده چمه بنظرتون
اینم بگم وقتی مامانم خونس زیاد راحت نیستم همش سین جین میکنه احساس مستقل بودن ندارم هی سرک میکشه به کارای من ولم نمیکنه
همه مون همینیم
من با 40 سال سن و دو تا بچه جلوی مامانم بی دست و پا میشم
دیگه یه رابطه ایه که از بچگی مون همین مدلی بوده. تغییر دادنش خیلی سخته
من تا وقتی مادرم خدابیامرز بود خیلی خنگ و ساده بودم
از وقتی نیستش حواسم جمع شده و کسی نمیتونه ازم سواستفاده کنه
در کل وجود مادر تا یک سن خاصی لازمه.. مثل دوران کودکی...
واسه همین تو آمریکا اروپا بچه ها از ۱۸ سالگی جدا میشن و پیشرفت میکنن چون پدر مادر بعد از ۱۸ سالگی جلوی موفقیت بچه رو میگیرن
