بیشتر تاپیکا که رو میخونم براتون قلب قلبی میشم. اکثر وقتا انگار اینجا آدما به لطف ناشناس بودنمون از ته دلشون و صادقانه درددل میکنن برای همین بیشتر بهم اثر میکنه.
غصه ها و دغدغه هاتون رو میبینم دلم میگیره، دلم میخواد کاری از دستم برمیومد اما غریبه و مجازی هستیم و همچین چیزی امکان نداره. بیشتر از همه از بی پولی یا خانواده بی عشق و پدر مادرای بد دلم میشکنه. بعضی وقتا که مث الان خیلی قلب نازک شده باشم اصلا تحمل ندارم یه سری تاپیک ها رو بخونم.
امیدوارم عاقبت بخیر بشیم و همه روزای بهتری در انتظارشون باشه. امیدوارم این سختیا حداقل کمی سبک بشه. بیشتر این دردایی که ناچاریم بکشیم حقمون نیست.
