در سایه ی غروب دلتنگ پنجشنبه چشم به جاهای خالی که نگاه کردن به آنها ذره ذره آتش نهفته ی زیر خاکستر را شعله ور میکند،
قاب عکس ها را تماشا می کنم به امیدوصالی،،
شاخه ای از خیال تکان می خورد.
برگی از دفتر خاطرات بر زمین می افتد..و در هوا رقص کنان گم می شود،،
و چشمانم در آسمان خیال به دنبالش می دود. کم کم دور می شود و دیگر نمی بینمش..
خسته با شخم زدن در آلبوم گویا عکس های درونش سخن می گویند.
به عکسی آشنا نگاهم را دوختم. لبخندی محو در کنج لبانش مرا برد به سال های دور غرق در کشتی خیال که ناگه پروانه وار پرید
و بر روی شاخه گلی نشست. او می خواند حدیثی از عشق و من گوش میکردم..
مثل خوابی که از سرم پرید ، ناگهان رفت و من ماندم و باز تکرار دیدن جاهای خالی،،"
^صدیقه جُر^