ماه بالای سر آبادی است
اهل آبادی درخواب
روی این مهتابی، خشت غربت را می بویم
باغ همسایه چراغش روشن، من چراغم خاموش
ماه تابیده به بشقاب خیاربه لب کوزه آب
غوکها میخوانند
مرغ حق هم گاهی
نیمه شب بایدباشد دب اکبر آنست دو وجب بالاتر ازبام
آسمان آبی نیست، روز آبی بود
یاد من باشد، هرچه پروانه که می افتد در آب، زود ازآب در آرم
یاد من باشد، کاری نکنم، که به قانون زمین بر بخورد
یاد من باشد ،فردا لب جوی، حوله ام را هم باچوبه بشویم
یاد من باشد تنها هستم
ماه بالای سرتنهایی است.