دلم خیییلی گرفته

منم مثل تو 3ساله و 8ساله دارم .چه میشه کرد دیگه زندگیه .همش بچه ها چسبیدن بهمون 

باهاشون یه مقدار بازی میکنم محبت میکنم سیرشون میکنم میزارمشون پای کارتون میگمشون دیگه من رفتم نیاین سراغم .

میشینم خیاطی میکنم کوچیکه هم کنارم با قیچی تیکه تیکه میکنه بزرگه هم گاهی میاد میگه منم میخوام بدوزم میشینه چرت و پرت میدوزه اما اینا هم براشون خوبن .دیگه مادر باید صبوری کنه.

یه وقتاییم دیگه خرابکاری میکنن دعواشون میکنم میشم مامان بده .قبلش اینهمه تحمل کردم هیچکی افرین نمیگه 

یعنی هرکاری کنم اونا هم میلن میگن منم میخوام .ازشون کمک میگیرم تو کارا .مثل سالاد درست کردن .باید مشغول بشن .

یه وقتاییم اصلن حوصلشونو ندارم دلم میخواد سر بزارم به بیابون اونا هم تو مخم دعوا میکنن .

هیع دیگه زندگی همینه .یه روزی رفتن سر زندگی انقدر وقت ازاد داریم ک حوصلمون سر بره پس الان از کوچیکیشون باید لذت ببریم 

وای چقد بچه ها رو اعصابن خدا صبرتون بده من که حوصله بچه داری ندارم همه گیر دادن کی بچه میاری به نظر هر کی ازدواج کرد مجبور نیست مادربشه آخه من خودمو خیلی دوس دارم بخاطر بی پولی افسرده ام حقوق شوهرم ماهی ۲۰ تومن با خودم میگه اگه بچه دار بشم نظم زندگیمم بهم بخوره وضعم بدترمیشه

چیزای خطرناکو از دم دستش بردار .اره یه قیچی بگونه بده دستش 

یا با دکمه ها مشغول میشه 

یا سوزنای رنگیو میزنه تو جاسوزنه .برا خودشون بازی پیدا میکنن 

اخرشم همه چیو بهم میریزن پا میشن میرن .کلا با ارامش نیس اون کار خیاطیت ولی دیگه اگر هی انجام ندی هی همونطور میمونه زمین 

منتظر بهترین وقت نباش از همین وقتای نصفه نیمه استفاده کن