هیچی درست نمیشه

من ۲۴ سالمه مجردم تو ۱۶ سالگی دو بار قرص خوردم خودکشی کردم راستش دیگه از قوی بودن خسته شدم منم آدمم من مشکل اعصاب دارم افسرده تموم موهام ریزش گرفت از ته زدم که خوب شم هیچ کس منو درک نمیکنه دانشجو ترم آخرم مشکلم اینه که شبیه بقیه دخترا نیستم دخترای ۱۴ ساله میبینم که دستشون سگه میان تو خیابون و کلی پسرا عاشقشون میشن ولی من چی موهام رفته و باید منتظر خواستگار بشم که آخرش شوهر داری و بچه داری کنم من اصلا نوجوانی نکردم خسته شدم قرص اعصاب رو نمیخورم کلی توهمات میاد تو سرم من خیلی بدبختم داداشم همش از دماغم ایراد میگیره همش تو خونم ما پول زیادی نداریم برم بیرون دور بزنم به نظرتون من بمیرم بهتر نیس آخه من به چه دردی میخورم من نمیتونم شبیه بقیه دخترا ی ۱۶ ساله باشم    من مجبورم همش نقش دخترای خوبو بازی کنم اصلا تا حالا پارتی و مهمونی نرفتم هیچکس منو نبرد میگم مگه من چمه