فردایی نمانده
لحظه ها
روز ها
ماه ها
.... به سال می رسد
وقتی نیستی دلتنگیم هم تنگ تر از روزن ته سوزن می شود
من ماندم و بی درکی های دنیایی که غریبانه بر گریبانم می فشارد پای خفقان بی مهریش را
وقتی مهربانی و محبت همه جا فقط حرف و سخنش بر زبان هاست
به پای عمل که می رسیم ...
سوء ظن ها
بد بینی ها
خود خواهی ها
و ....
دنیا واقعا بن بستیست که درکش نمی کنم
بن بستی که مرا درک نمی کند
برای یک بی نماز در مسجد را نمی بندند
خوش باشید با دنیایتان
این روز ها نفس هایم به شماره می رود
تنگ است
پای مهربانی دنیا هم لنگ است
محمد جلائی