"
طرز لبخند تو خود معجزه ای هست ببین
باد پاییز بیا در دل خسته این شب بنشین،پیش پای تو عزیز خنده اجباری بود، اشکها جاری بود ،قلب زخمی گاهی دست غم می پیچاند لحظه را باید ساخت تا تو را پیدا کرد.زخم دل کاری بود.
تو نفس های مرا به تمام هستی منتشر خواهی کرد،چهره ات ترکیبی از من و شکل خدا خواهد بود
در نگاهت گویی وحی نازل شده است،چشمهایت زیبا و عجیب آرام است.
راه تکراری و این مرثیه ها پا برجاست،هر کجا خنده کنی سایه غم آنجاست،
خانه ام پیدا در ساقه گندم بود ،شاخ و برگ احساس دور بود از شهر فریب ،کوچ اجباری من بهتر از گوش سپردن به شب و دود و دم زمزمه مبهم این مردم بود. چشمه ها منتظرند ،بین جاری شدن و رفتن تو اندکی فاصله هست.
خواب تو خرگوشی است،دست من گرم تر از خون شکیبای تو نیست،لیلی قصه من عشق مجنون کش فردای تو نیست
عاقل سرگردان،زندگی باید کرد ،عشق مدیون تمنای تو نیست"
هومن ایران زاده