جایی خوندم کسی که درد دلتنگی رو تحمل کنه، بقیه دردا براش چیزی نیست.
تو حدود یه هفته س رفتی
دلیلی رو گفتیو رفتی ، اما من قانع نشدم
هر روز خاطرات یکسال و نیم گذشته رو مرور میکنم، برام سواره چطوری این حجم از دوست داشتنت رو فراموش کردی. من یواش یواش عاشقت شدم، اما تو همون روز اول
اما چطور با به دلیل ساده و قابل حل رفتی
بارها پیام دادم، خوندی و جواب ندادی
همینکه میخونی، برام جای امیدوار به
ولی من وانستادم که تو رو دوست داشته باشم و تو برنگردی
من بر میگردونمت، بقیه میگن ارزش داره برگرده
جوابم با قاطعیت بله
من چله رو صد بارم بشه ادامه میدم
ذکر هامو تا روزی که بیای و زندگیم ادامه داشته باشه، زیر لب تکرار میکنم.
نمیشه تو رو دوست داشته باشم، اما تلاش نکنم
اصلا تو کتم نمیره که نداشته باشمت
من میدونم تو هم اون همه ذوق و دوست داشتن رو نمیتونی کنار بذاری ، برمیگردی مطمئنم
ولی ای کاش زودتر
از دوریت دارم پر پر میشم
