غمگینم..
جلوی دوستام فامیل آشنا همه همه... شاد و پرانرژی خوشبخت سرحال توووپ.. مثل چند سال قبل.
ولی حالم بده.. فقط تنها کسی که از غصه هام براش میگم و میشنوه و سنگ صبوره، همسرمه... دلم واسه عشقم تنگ شده.. واسه بچم.. خوب نیستم.. زندگیم با قرص و آمپول میگذره.. فقط بخاطر پسرم و همسرم خودمو سرپا و محکم نگه داشتم.. وگرنه توانم دیگه نزدیک به صفره