من با این که زندگیم و شرایطم توو همین کشور عالیه و واقعا چیزی کم ندارم، این جارو دوس ندارم.. حس خوبی بهش ندارم..
شیش ماهه اقدام کردیم واسه رفتن. خودمو همسرم و سه تا بچه هام.. اگر مشکلی پیش نیاد تا یک ماه بعد از بهار رفتیم... پدر مادرم جز من هیچ بچه ای ندارن، تمام عمر و عشقشونو برای من گذاشتن، اما لحضه ای دو دل نشدم.. چون حال من خوب تر باشه، حس من بهتر باشه، اونا شادترن..
از دل کندن نترس.. زندگی رو باید تجربه کرد.. چیزای جدید روزای جدید جاهای جدید آدمای جدید.. تجربه نکنی باختی..
بخدا همین الانشم دارم گریه میکنم
منم بخاطر خانوادم منصرف شدم فکر اینکه ازشون یه مسافت زیاد دور باشم دیوونم میکنه
میدونی
الان تکلیفت با احساست کاملا روشنه که خوشا به سعادتت
ولی بدبختی اونجاست که برای من کفه خانوادم سنگینتره
یعنی شرط لازم برای خوشبختی من از ایران رفتنه و شرط کافی خانوادمه
در هر صورت شاد نیستم
میبینم ملدرم فقط وقتی من باشم خوشحاله و یه جایی میره و میخنده
خیلی بیشعور باید باشم که نبینم اینو
عزیز دل،من که نمیرم دنبال خبر خاصی، یا زندگی خاص تری.. از یکجانشینی یکنواختی حس بدی میگیرم.. تنوع نداشتن اذیتم میکنه.. کلا از تجربه کردن لذت میبرم.. دوس دارم بچه هام دنیارو ببین تجریه های جدید کسب کنن،افکار و عقاید جدید رو ببین بسنجن،مقایسه کنن..من و همسرم یکنواختی زندگی رو دوست نداریم اصلا... شاید بعد از چند سال بازم خسته شیم از جای جدید، بریم یه روستای دور و دنج.. و یکی از برنامه هامونم هست اما نه به زودی..
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
