نمیدونم متوجه میشید یا نه ولی بعضی وقت ها احساس میکنم به اینجا به این زندگی خونه و.. تعلق ندارم حتی بعضی موقع ها میگم اصلا چرا این باید زندگی من باشه و من باید من باشم؟
این درسته که میگن هر کسی دقیقا همون جایی که باید باشه قرار داره؟
وقتی به این جمله فکر میکنم احساس خوبی میگیرم و شروع میکنم به انجام کارای زندگیم ولی بعد چند ساعت دوباره حس پوچی بهم دست میده احساس میکنم دیگه انگیزه ای ندارم و زندگی کنم که تهش بشه؟
من اصلا این زندگی رو در سطح خودم نمیدونم
واقعا جام اینجا نیست
کاش تو آمریکا متولد میشدم
ذهنتو از این چیزا خالی کن
این شبی که میگم شب نیس هیچ شبی مث امشب نیس اون شبی که میگم شب نیس آخه هیچ شبی امشب نیس
تنها نیستی منم مدت هاست این حسو دارم
هر وقت احساس پوچی بهم دست میده فقط منتظر میشم شب بشه برم تو بالکن نگاه ماه کنم فقط گریه کنم چون با وجود شوهر و دو تا بچه نباید حس پوچی بهم دست بده هر وقت این حس میاد سراغم آهنگ مورد علاقمو میذارم یا شب وقتی میخوابم خودم برا خودم رویا میبافم
منم رویا میبافم ولی خب تا کی واقعا آدم زده میشه حتی از چیزایی که دوست داره واقعا مگه ما چند بار زندگی میکنیم نباید داشته باشیم همچین حسیو ، حداقل ای کاش رویاهامون واقعی میشد یکم دل داشتیم به زندگی
تو اگه جا من بودی چی میگفتی پس چند سالته مگه من ۱۷ سالم بود عروسی کردم الان دو تا بچه دارم خودم ۲۷ سالم هرکی منو میبینه میگه ۱۸ سالت دوستام این سنی هستند البته خب من متاهلم دوری میکنم ازشون میخوام خوش باشم واسه خودم باشم برم تنهایی بیرون ولی چی صبح تا شب کار کار خونه تمیز نباشه غذا نباشه شوهر قاطی زندگی ها شده استرس دخترم کلاس اول یک ور پسرم اوتیسم داره ۶ سالش یک ور حرف نمیزنه یک ور منم مهربون صبور نمیدونم من باید حس چی بکنم بعضی وقتا سکوت رو ترجیح میدم
