"
با خودش که فکر میکرد ؛ چقدر همه چیز را ساده گرفته بود !
این ؛ همان آرزویی بود که سالیان دراز در سینه اش میپروراند !
آرزوی نفس کشیدن ، آرزوی تپیدن قلب ، آرزوی جریانِ خون در رگ هایش !
این همان آرزویی بود که سال ها به آن میاندیشید .
آرزوی آدم شدن !
مثل یک آدم غذا خوردن ، راه رفتن ، کار کردن ؛ عاشق شدن .. !
میدانست عشق چیست ؛ اما به قول معروف باید آن را با گوشت و پوست و استخوانت حسش کنی تا معنای واقعی آن را درک کنی و قلبت بلرزد !
اما او هیچ یک را نداشت و چقدر بیچاره بود به خیال خودش .
دلش میخواست ؛ دلش بلرزد ، تنش بلرزد ؛
میخواست حسش کند ، لمسش کند ؛
میخواست وقتی از سوز عشق فریاد میزند ؛ گلویش بسوزد ،
او احساسات میخواست ، چیزی که هیچوقت نداشت !
او عاشق بود ؛ گرچه با قلبی که هرگز نتپیده بود !
او ؛ عاشق آدم ها بود ، عاشق بوییدن گل های رز توی گلدان ، عاشق چشیدن طعم غذا های خوشمزه توی گرانترین رستوران شهر !
و حیف که حریص شد ؛ و چقدر دیر فهمید که با خود چه کرد !
حالا که بالای عمیق ترین دره ی جهان ایستاده است و صدای داد و فریاد و ناله ی آدم های پشت سرش را میشنود ، یقین پیدا کرد که خطا کرده است !!
عاشق شدن ، قلب تپنده نمیخواهد ؛ هرکسی که زنده است ؛ لزوما عاشق نیست !
از همان اول غلط فهمیده بود ؛ اگر با همین قلب چوبی کوچکش عاشقی میکرد ، خیلی بهتر بود !
بار دیگر ریه هایش را پر از هوایی کرد که آدم ها از آن برای تنفس استفاده میکردند !
چقدر سنگین بود !
پرید !
شاید بهتر بود اصلا آدم نمیشد !
آدم ها آن طور که فکرش را میکرد ، مهربان نبودند !
پینکیو دیگر عاشق نبود !
دلش میخواست این ضایعه ی گوشتی داغ درون سینه اش ، دیگر نکوبد !
شاید بهتر بود که از اول آرزو نمیکرد که کاش آدم میشد تا عاشقی کند !
" عاشقس لزوما قلب تپنده نمیخواهد ""
^سارا شجاعی^