گفته اند
هر جایی را باید با اهلش رفت.
ماه منیر
آدم سینما رفتن بود .
فیلم دیدن با او
یکی از قرارهای مهم زندگی ...
گاه گاهی برای مادرش هم بلیط می گرفت
اگر چه خلوت دو نفره امان بهم می خورد
اما از لواشک خانگی و کشمش و نخوچی هم نمی شد؛گذشت
نیم ساعتی از شروع فیلم که می گذشت
مادر ماه منیر
در کورسوی نور کم سالن
به زحمت یک پلاستیک بزرگ
از کیفش بیرون می کشید
و تنقلاتش به زور بخوردمان می داد
و تاکید داشت : بخورید بخورید
بچه ها که قوّت داره ،چیه این هله هوله ها را نخورید
صدای هیس هیس پشت سری ها که بلند می شد
بساط پذیرایی اش ، آهسته جمع می کرد
مادرماه منیر
با فیلم های شاد، بلند بلند می خندید
و با صحنه های غمگین
ریز ریز گریه می کرد
سینما رفتن عادت مان شده بود .
یک قرار عاطفی مهم
اوایل اینترنت را زیر و رو می کردیم
از نام کارگردان تا بازیگران و ...
تازه
اگر هر دو خوشمان می آمد؛ می رفتیم
بعدها سیمرغ بین شدیم
ماه منیر لواشک دوست داشت
و چیپس سرکه نمکی
من فقط پفک
چی توز موتوری
اصلا سینما را با پفک می شناختم
سینما تنها جایی بود
که می شد یک پلاستیک بزرگ تنقلات را بدون خجالت دستم بگیرم
و کسی هم با تمسخر نگوید :انگار بچه است، پفک میخورد
اینکه توی سالن سینما چرخ بخوریم
و جلوی بوفه
کیف و کارت از دست هم بقاپیم
که کدامیک حساب کنیم
بخش هایی از قسمت های
یک روز خوب زندگی بود.
ماه منیر آدم سینما رفتن بود
آدم فیلم دیدن
در فاصله تبلیغات طولانی
قبل نمایش فیلم
چیپس و لواشکش کامل می خورد
و
مبایلش سایلنت می کرد
بعد چُنان فرو می رفت داخل صندلی
و دیگر یک کلمه هم حرف نمی زد
منم حساب کار دستم میآمد
که یعنی دیگر ساکت
نمی دانم
شاید عاشق همین خوب نگاه کردنش بودم
همیشه صندلی اول سمت راست، برای من بود
عادت من بود
صحنه های خنده دار فیلم ، زیر زیری نگاهش می کردم
دیالوگهای غمگین هم ...
دنبال کردن رد نگاهش، برایم قشنگ بود
احساس خوبی داشت
سینما را باید تنها رفت
یا با اهلش
ماه منیر آدم سینما رفتن بود .
آدم فیلم دیدن
آدم همراه بودن...
^زیباطحافچی گلفام^