باید رفت. باید رفت و جا گذاشت دوست داشتنت را . باید خودم را در چمدانی بگذارم و دور شوم. مردمان این شهر همه حسود بودند و با هم بودنمان را کسی دوست نداشت . بوسه هایم را در زیر خاک های گلدان های خانه ات به جا میگذارم . به همه ی گلدان ها سپرده ام برای تو شکوفه دهند و تو را بغل کنند . اگر دیداری دوباره نبود ، کمی از خاک گلدان هایت را به روی قبرم به یادگار بگذار.....