دلم میخواد از دست مادرم خودمو بکشم

همش بهم گیر میده ،اذیتم میکنه،پدرم از سر کار میاد خونه به جای اینکه بگه خسته نباشی باهاش حرف بزنه خودشو میگیره ساکت میمونه اصن اهمیت به پدرم نمیده به نظرتون من چکار کنم از دستش حالم داره بهم میخوره از رفتاراش ولی همش رفتارهای منو میزنه تو سرم خودشو نمیبینه،من چکار کنم خوب بشه ،مث قبل بشع،ناگفته نمونه که اخلاق پدرم هم یکم تنده و عصبی ولی وقتی همه چی خوبه و اوکی همه خوشحالن مادرم اصن اهمیت نمیده خودشو میگیره خیلی،تمام زندگی منو بهم ریخته،انقد من از بچگی سختی کشیدم از دستش که همش منو سرزنش میکرد و محدودیت برام میذاشت افسردگی گرفتم تو سن13سالگی ،بعد از اون همه زندگیم بهم ریخت،اینکه یه آدم درونگرا افسردگی بگیره خیلی سخته،و بد تر اون رفتارایی که باهام داشتن ،الان چن ساله که دلم میخواد مادرم بغلم کنه ،موهامو شونه کنه برام لباسمو بشوره،اتو کنه ولی دیگه حتی بوی بغلش رو نمیتونم حس کنم انقدر که ازش دورم،به همین خاطر موهامو کوتاه کردم که دیگه هی حسرت نخورم ،به خاطر این کاراش رفتم رشته انسانی که روانشناسی بخونم ببینم میتونم خوبش کنم یا نه ،البته به رشتم علاقع دارم ،ولی در کل من هیچوقت با خانوادم نبودم،یعنی هر چی سعی کردم باعاشون اوکی بشم هی یه کاری کردن ک نشده الانم هی غر میزنن و سرزنشم میکنن ،رفتارای خودشونو نمیبینن،بارها مادرم تو صورتم نگاه کرده با جدیت تمام گفته دوس داشتم بچه ام اجتماعی باشع نه اینجوری افسرده و گوشه گیر،،،،هعیییییی،،متاسفم که نتونستم اون بچه ای که دوست داشتید باشم ،ببخشید که درونگراییم اذیتتون می‌کنه🙂