توی این هفت آسمون یه ستاره مال من نیست
توی این دنیای پر درد یه قناری سهم من نیست
یه قناری که بخونه قصه ی عشقو برامون
یه ترانه که بدونه قصه ی درد دلامون
قصه ی بودن و رفتن تا ابد تنها نشستن
قصه ی بغضای تلخی که رو گونمون شکستن
قصه ی تلخ غریبی میون هزار تا آدم
قصه ی شکستن دل توی این کلاف در هم
آره من همون غریبم که دلش رو تو شکستی
با همون حرفای ساده تو دلش آروم نشیتی
دل پر تحمل من که دیگه طاقت نداره
واسه ی لحظه ی بودن بونه ای جز تو نداره
سهم این دل غریبم آخه از دنیا چی بوده
جز یه کاغذ جز یه گریه جز یه حس شاعرانه