من خودم همه جا تنها میرم
مسافرت
رستوران
کافه
کنسرت
تئاتر
گردش
چون هیچکس منو دوس نداره ک بتونم باهاش ازدواج کنم
چون هیچ خواستگاری ندارم که بتونم ازدواج کنم و اون همه جا باهام باشه
اگ کسیو داشتم ک تنهایی نمیرفتم
دوستام همه بچه دارن
من نمیدونم واقعا باید چیکار کنم
چند سالتع؟
چندسالته
همینکه اینجاها میری تنهایی و نمیشی زانوی غم بغل بگیری و ناله کنی از نظر من یه شخصیت دوست داشتنی داری
مثل همیم.با این تفاوت که من اینکارا رو خییلیی کم انجام میدم چون تنهایی بهم نمیچسبه.خیلیم دلم گرفته.نمیدونم چراکسی منونمیخواد
میونی...فارغ از موضوع تاپیکت
میخوام بهت بگم که خیلی بهت افتخار میکنم که تنهایی داری زندگیتو پیش میبری...
خیلی ها شرایط مشابه تورو دارن...اما همشون مثل تو برخورد نمیکنن
واقعا قابل تحسینه...
اگه واسه منم پیدا کردی لایک کن
تو یک خوشبخت واقعی هستی که خودت خبر نداری
ما مزدوجا واسه تا سر کوچه رفتن اجازه میگیریم
و هیچکدوم از اینا رو نمیتونیم بریم حتی با خانواده و اون دم کشمش همیشه هست و حس خفقان و تمایل به ازادی داریم
شوهرداشتن افتخار یاخوشبخیه؟ عروسی کن تااین جایی ک الان میری نزارتت بری
الان تو به تاپیک دیگم اینو گفتم...
ازدواج دو تا چیز نیاز داره، که اولی جاده رو برای دومی هم باز میکنه. بنظرم دری که خدا باز کنه، هیشکی نمیتونه ببنده و دری که خدا ببنده ، هیشکی نمیتونه بازش کنه.
وقتی که خدا بخواد شرایط مثل حلقه های زنجیر دست به دست هم میدن و آدم رو به مقصودش میرسونن.
کاش یه کم ایشون رو درک کنید.
ایشون میگه خودم همه جا تنها میرم اما "نیاز" دارم یکی کنارم باشه.
بعد شماها میگید خوش به حالت تو خوشبختی؟
ماذا فازا؟
