دلم گرفته🖤

هیچ وقت تو زندگیم بعد بابام حس نکردم ک کسی رو دارم یا پشتمه همش تنها بودم شوهرم با همه بدی هایی که خانوادش باهاش کردن بازم تو خیلی چیزا فرق میزاره بین منو اونا از کوچیکترینش بگیر تا بزرگش مثلا مادرش زنگ بزنه بیا اینجا هر موقع شب باشه میره حتی نمی تونه با صراحت بگه خستم نمی تونم یا چیزی اما من تو بیابونم بمونما بخدا نخاد نمیاد میگه خودت بیا همیشه جز اولویت هاش نبودم الان خالش داره میاد از بندر اینجا دادگاهی داره بهش گفت من مرخصی میگیرم میبرمت اما اگر هر کاری برامن باشه میگه مرخصی ندارم هیچ وقت درک نداره هیچ وقت برا من وقت نداره برا غریبه هر کسی ک بگی جونشو حاضره بده خونمون دوره تا شهر من هر روز اینهمه راه میرم بچمو بیارم یا برم کلاس دیگه پنجشنبه جمعه گفتم نمیرم بیرون خسته شدم انقدر راه رفتم آژانسم گرون میگیره کلا حالا میگه برو برام فلان کار رو بکن خودش میتونه شنبه انجامش بده اما وقتشو نمیسوزونه ک بتونه بره دنبال خالش میگه برو جطور برا کلاست میری خب خالت پول بده ماشین بگیره اخرشم گفتم نمیرم فحشم داد قطع کرد کلا از این بشر من محبتی ندیدم همش میگم تا کی تحمل میکنم اخرش نشه مثل فامیلمون انقدر بی پولی بی محبتی همه چیو تحمل کرد تو چهل سالگی جداشدن😔