ی موقع هایی فکر میکنم اون همه عشقی که تو نوجوونی به یه نفر داشتم دیگه هیچوقت تکرار نشد نمیدونم چرا بعد این همه سال فراموشمم نشد اما الان حسی که به نامزدم داشتم از اول فقط دوست داشتن بود عقلم میگفت باهاش خوشبخت میشم و واقعا هم همینطور شد
میخوام بپرسم از نظر شما ازدواج با عشق و احساس بهتره یا عقل و دوست داشتن؟
به نظرم لاید هر دوش باشع
اگه فقظ بخاد با عقل باشه دیگه ذوق و اشتیاق توش نیست
اگه هم فقط احساسی که....
ازدواج باید عاقلانه باشه و عاشقانه ادامه پیدا کنه.ولی یه موقعهایی به خودم میگم تو ۷۰ سالگی ههم کاش با عشق ازدواج کرده بودم روزی که همه از دو ربرم میرن اونی که میمونه همدم هست یا نه
متأسفانه خودم آدم احساسی هستم
