قلبم از درد پره
هزارتا ای کاش ها توی سرم هست...نمیخوام ناشکری کنم ولی از امتحان و آزمون ها خسته شدم..بدبختی تا کی من همش خدارو شکر میکردم اما از یه جایی آدم کم میاره دیگه توان ادامه دادن نداره بریدم...فکر کردن به هفته ی دیگه دادگاه.طلاق.برگشتن. حالمو بهم زده
من کجا گیر کردم خدا
کاش یکی باشه دستمو بگیره منو از این چاله بکشونه بیرون ..کاش همه چی کابوس بود ویهو بیدار میشدم خدامو شکر میکردم فقط خواب بود
مشکلات عین بارون روی سرم میباره
دوش میگیرم . آب انرژی مثبت عجیبی داره
توکل توسل
فقط صبر و تحمل
چاره ی دیگه ای نداره یعنی من راه دیگه ای پیدا نکردم
من و این یار قدیمی که با ذکر استغفار اروم میشم و صبرش هم میرسه
واقعا مشکلاتم راه حل ندارن
مثلا این داداش ۷ماهم با تبی که الان داره چه کاری از دستم برمیاد؟
امتحانات مدرسه من چه کاری از دستم بر بیاد جز خوندن؟ با اینکه کلی عقب افتادم
دادگاه مجبورم به برگشتن کنه چی؟ من چه خاکی به سرم بریزم؟ اگر برگردم وناشزه بشم چی؟ تو ۱۷سالگی تا زمانی که بمیرم همینطور معلق میمونم و اون ازدواج کنه؟ من بدبخت بشم؟ خب قطعاً نه من با این شرایط نمیتونم زندگی کنم و اگر همچین حکمی بده قطعاً خودمو تموم میکنم
