هجده سالمه هیچ امیدی به زندگی ندارم کاش سرم بزارم بیدار نشم دیگه
منم خستم دیگه کشش ندارم
از بی پولی از بی احساسی شوهرم
از این که دخترم مریض شده
از همه چیزز
من احساس میکنم اینطور که شوهرم داره برا آینده تصمیم میگیره هیچ وقت نوبت خوشی و لذت من نمیرسه همش فکر وامه بره شریک بشه با برادرش خسته شدم همه زندگیم به حرص خوردن از کاراش گذشت چه اشتباهی کردم واقعا
اهواز کار زیاده کاش من اهواز بودم متاسفانه من رامهرمزم
هیچ جا کار نیست منشی دو شیفت دو میلیون و فروشندگی همینقد میدن بیکار تو خونه نشستم خسته شدم از روزای تکراری
خدا نکنه دختر کلمات انرژی دارن این حرفا رو نه بزن نه بنویس حرفهای خوب بزن روحیتو خوب کن خدا رو چه دیدی شاید شانست گرفت زندگیت از این رو به اونرو شد
من اگه ما امیدم بخاطر اینه که کل عمرم تو حسرت گذشت شوهرم فقط به فکر خانوادش بود از خوشیای ما گذشت بخاطر اونا عقب افتادیم بخاطر دیگران هنوزم درس نگرفته پسرم بزرگ شده هیچ کاری براش نکرد برا مدرسه و آموزشش هزینه چندانی نکرد اما بچه های اطرافیان رو نگاه میکنم همه عالی
همه چی به دلم موند فقط بخاطر لجبازی و تصمیمات بیخود شوهرم
حالم از این زندگی تکراری بهم میخوره صبح از خواب پا میشم باورم نمیشه این زندگی منه نه کاری نه شوهری نه عشقی نه پولی نه امیدی
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
22 ثانیه پیش
23 ثانیه پیش
24 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
