بچه هام دوقلوان ۴ سالشونه..
وقتی بدنیا اومدن خانواده شوهرم یه دعوایی راه انداختن بعد اون هیچکس پیشم نموند منم هیچ تجربه ای از بچه داری نداشتم مامانم رو نذاشتن بیاد به زور مادرش رو رفت آورد پوشک و شستن و ... رو تو همون یه هفته کم و بیش یاد گرفتم..خودم داغون و نگران بچه ها فقط گریه میکردم ..بیشتر از یکماه نتونستم شیر بدم بهشون(این اولین پشیمونیم بود که چرا شیر خودم رو ندادم) یکسالشون شد مادرشوهرم گفت بذار جلو تلویزیون آروم میشن برو به کارهات برس(این دومین پشیمونیم چون ارثی از سمت خودشون تاخیر گفتاری داشتن و میدونستن و نگفتن و اینکار تشدید کرد) اینا گذشت من همچنان نگران و مضطرب. اطرافیان گفتن خوب میشه حرف میزنن دکتر نمیخواد ببری(اینم بعدی باید زودتر میبردم و به حرفهاشون گوش نمیدادم) و بزرگترین اشتباه و پشیمونیم این بود که تو این مدت خیلی خیلی عصبی بودم و مدام باهاشون دعوا میکردم باهاشون بازی نمیکردم به صدای جیغ و داد خیلی حساس شده بودم..وای خدایا غلط کردم ..خودت کمکم کن درستش کنم..😣
