عشق
مانند قهوهخانهای کوچک در خیابان غریبههاست
درهایش به روی همه باز
مثل قهوهخانهای که رفتوآمدهایش به وضعیت آبوهوا بند است
باران که میبارد مشتریهایش بیشتر میشوند
و هوا که صاف باشد مشتریها کمتر و خوابآلودهترند
من اینجا هستم
ای غریبه
در گوشهای نشستهام
(چشمهایت رنگی است؟ نامت چیست؟ با چه نامی صدایت کنم آن هنگام که از کنارم میگذری و به انتظارت نشستهام؟)
دو کلاه با خود آوردهام و یک چتر
باران میبارد
بیشتر از هر روز دیگر باران میبارد و تو داخل قهوهخانه نمیشوی
با خود میگویم: شاید کسی که منتظرش هستم، منتظرم باشد
و شاید منتظر مردی دیگر
(چشمهایت چه رنگی است؟ چه دوست داری؟ نامت چیست؟ چگونه صدایت کنم وقتی از برابر چشمانم میگذری؟)
عشق مانند قهوهخانهای کوچک است.........