سکوتت را ندانستم ، نگاهم را نفهمیدی
نگفتم گفتنی‌ها را ، تو هم هرگز نپرسیدی
شبی که شام آخر بود ، به دست دوست خنجر بود
میان عشق و آینه یه جنگ نابرابر بود
در آن هنگامه‌ی تردید ، در آن بن‌بست بی‌امید
در آن ساعت که باغ عشق به دست باد پرپر بود
در آن ساعت هزاران سال به یک لحظه برابر بود
شب آغاز تنهایی ، شب پایان باور بود
“اردلان سرفراز”
