آری...

هر روز می‌پرسی که: آیا دوستم داری؟

من، جای پاسخ بر نگاهت خیره می‌مانم

تو در نگاه من، چه می‌خوانی، نمی‌دانم

اما به جای من، تو پاسخ می‌دهی: آری

ما هر دو می‌دانیم

چشم و زبان، پنهان و پیدا، رازگویانند

و آنها که دل به یکدیگر دارند

حرف ضمیر دوست را ناگفته می‌دانند

ننوشته می‌خوانند

من «دوست دارم» را

پیوسته، در چشم تو می‌خوانم

ناگفته، می‌دانم

من آنچه را احساس باید کرد

یا از نگاه دوست باید خواند

هرگز نمی‌پرسم

هرگز نمی‌پرسم که: آیا دوستم داری؟

قلب من و چشم تو می‌گوید به من: آری...