🔴 چند آیه از قرآن در مورد شرک:
🔸 و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم. ﴿غافر - 60)
🔹در حقیقت، آنهایی را که به غیر از الله، صدا میزنید، بندگانی همچون خود شما هستند؛ پس اگر راست مىگویید، آنها را صدا بزنید تا شما را اجابت کنند! ﴿اعراف - 94)
🔸و کسانى را که به غیر او صدا میزنید، مالک پوست هسته خرمایى (هم) نیستند. ﴿فاطر - 13)
🔸اگر آنها را صدا بزنید، صدای شما را نمیشنوند، و اگر (فرضاً) بشنوند، اجابتتان نمیکنند؛ و روز قیامت، شرک شما را انکار میکنند، و هیچ کس مانند (خداوند آگاه و) خبیر تو را (از حقایق ) با خبر نمیسازد. ﴿فاطر - 14)
🔹آنهایی را که صدا میزنند، (خود) به سوی پروردگارشان وسیله میجویند که کدام یک از آنها (به الله) نزدیکترند، و امید رحمت او را دارند و از عذاب او میترسند، همانا عذاب پروردگار تو (ترسیدنی و) درخور پرهیز است. (اسراء-57)
🔸و (الله) به شما فرمان نمیدهد که فرشتگان و پیامبران را اربابان خود بگیرید. آیا پس از آنکه اسلام آوردهاید شما را به کفر فرمان مىدهد؟ (آل عمران - 80)
🔹 و كيست گمراهتر از آن كس كه به غير الله كسى را مىخواند كه تا روز قيامت او را پاسخ نمىدهد، و آنها از دعايشان بىخبرند؟ (احقاف - 5)
🔸 و بیشترشان به الله ایمان نمىآورند مگر اینکه (در همان حال) مشرکند. (یوسف - 106)
🔹 بگو: در زمين بگرديد و بنگريد عاقبت كسانى كه قبلاً بودند چگونه بوده است؟ بيشترشان مشرک بودند. (روم - 42)
🔸 آیا ما دلیل محکمی برای آنها نازل کردیم که از آنچه به او شرک میورزیدند، سخن بگوید؟! (و آن را موجه بشمارد؟!) ﴿روم - 35)
🔹 بگو کیست که از آسمان و زمین به شما روزى مىدهد؟ یا کیست که بر گوشها و چشمها مالکیّت دارد؟ و کیست که زنده را از مرده، و مرده را از زنده بیرون میآورد؟ و کیست که امور را تدبیر مىکند؟ خواهند گفت «الله». پس بگو آیا پروا نمىکنید؟! (یونس - 31)
🔸 همانا الله اینکه به او شرک ورزیده شود را نمیآمرزد و غیر آن را برای هر کس که بخواهد میآمرزد، و هر که به الله شرک بورزد، قطعاً گناه عظیمی را افترا بسته است. (نساء - 48)
🔹 و قطعاً به تو و به کسانى که پیش از تو بودند وحى شده است که اگر شرک بورزى، عملت تباه میشود و از زیانکاران خواهى شد. (زمر - 65)
🔸 بگو: من فقط بشری مثل شما هستم؛ (فصلت - 6)
🔹 بگو: من مالک زیان و خیری براى شما نیستم. ﴿جن - 21)
🔸 بگو: به شما نمىگویم که خزینهها و گنجینههاى الله نزد من است؛ و غیب (نیز) نمىدانم؛ ﴿انعام - 50)
🔹 (بگو:) اگر غیب میدانستم، از خیر و نفع برای خودم میافزودم و بدی و زیانی به من نمیرسید! من فقط برای گروهی که ایمان میآورند، بیمدهنده و مژده رسانم. ﴿اعراف – 188)
🔸بگو: «نماز من و قربانى من و زندگى من و مرگ من براى الله، پروردگار جهانيان است.» (انعام - 162)
سوره انعام - آیات 40 تا 43:
🔹بگو: «به نظر شما، اگر عذاب الله شما را دررسد یا رستاخیز شما را دریابد، اگر راست میگویید، کسى غیر از الله را مىخوانید؟»
🔹(نه،) بلکه تنها او را مىخوانید، و اگر او بخواهد رنج و بلا را از شما دور مىگرداند، و آنچه را که شرک میورزید فراموش مىکنید.
🔹و به یقین، ما به سوى امّتهایى که پیش از تو بودند (هشدار دهندههایی) فرستادیم، و آنان را به سختی و بیمارى دچار ساختیم، باشد که به تضرع (به درگاه خداوند) درآیند.
🔹پس چرا هنگامى که سختیهای ما به آنان رسید تضرّع نکردند؟ لیکن دلهایشان قساوت پیدا کرد و شیطان آنچه را انجام مىدادند برایشان آراسته کرد.
پیراهن حصرت یوسف چشم حضرت یعقوب رو بینا کرد
یادت باشه این آیات راجع به بتهایی هستن که مشرکان برای کمک صدا میزنند اما حصرت یوسف پیامبر و ولی خدا بود که باذن خدا پیراهنش باعث شفاشد,و حصرت عیسی پیامبرو ولی خدا بود که به اذن الهی مرده رو زنده میکرد و اهل بیت پیامبر اولیا خدا هستن که به اذن الهی واسطه خیر و برکت هستن.شما یه قسمت از آیات رو آوردین و باهاش دلیل میارین قبل از این آیات و بعدش رو هم.بخونید همه آیاتی که آوردین راجع به مشرکان و.بت پرستان بود,کسانیکه از سنگ و چوب کمک میخواستن.اما غافل شدین از آیاتی که هداوند پیامبر رو رحمة للعالمين خطاب کرده و فرموده تا زمانیوه پیامبر در بین امت اسلامی هس عذابشون نمیکنه.این سخن پیامبرمون هست که فرمودند:پیامبر و اهل بیتش بسان کشتی نوح هستن که هرکه درکشتی داخل بشه ازاهل نجات هس و هرکس خارج بشه هلاک میشه. وباز فرمودن حسین کلید هدایت و سفینه نجات هست.
من یبار سقط کردم بار دوم که بار داری شدم امکانش بود حصرت فاطمه به محسن سقط شدع قسسم دادم ک سقط نشه ۹ ماه بارداری حدیث کساء خوندم
شیر کیک هم خوبه نزری بدی
حاجت خواستن از امامان:
اگر صرف حاجت خواستن و تقاضا نمودن از مخلوق، شرك باشد پس تمام خلايق مشركند و اصلاً نمىتوان موحدى پيدا نمود. واضح است كه روابط اجتماعى جوامع انسانى بر پايه نياز به يكديگر بنا شده و كمك خواستن از ديگران در دنيا متداول است. به طورى كه به سوى يكديگر رفته و بدون اينكه نامى از خداى متعال برده شود تقاضاى كمك از ديگرى مىنمايند. مثلاً:
مريضى به مطب پزشكى مىرود و از او درخواست مداوا و معالجه مىكند.
غريقى در آب فرياد مىزند كه از غرق شدن نجاتش دهند.
مظلومى به دادگاه مىرود و از قاضى تقاضاى دادرسى مىكند.
طلبه و دانشجويى نزد استاد رفته و تقاضاى آموزش و يادگيرى مىكند.
كسى كه اموالش به سرقت رفته به كلانترى مىرود و تقاضاى پيداكردن اموال مسروقه را دارد.
كسى به نانوايى مىرود و تقاضاى چند قرص نان مىكند.
48آيا مىتوان همگى اين افراد را به دليل اين كه در محاورات خويش، نامى از خداى متعال نمىبرند مشرك دانست؟ يقيناً پاسخ منفى است. حتى بالاتر از همه اينها، انبيا نيز از خلايق، تقاضاى كمك و يارى مىطلبيدهاند. در سوره نمل توجه و دقت شود كه حضرت سليمان به حضار مجلس گفت: قٰالَ يٰا أَيُّهَا الْمَلَؤُا أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِهٰا قَبْلَ أَنْ يَأْتُونِي مُسْلِمِينَ قٰالَ عِفْرِيتٌ مِنَ الْجِنِّ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقٰامِكَ وَ إِنِّي عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ أَمِينٌ قٰالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتٰابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمّٰا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قٰالَ هٰذٰا مِنْ فَضْلِ رَبِّي؛ كداميك از شما تخت بلقيس را قبل از اينكه او نزد من آيد و تسليم امر من شود به اينجا خواهيد آورد؟ از آن ميان عفريت جن گفت:
من در آوردن تخت او به اندازهاى قادر و امينم كه قبل از آنكه تو از جايگاه قضاوت خود برخيزى آن را به حضورت مىآورم. كس ديگرى كه به بعضى از علوم كتاب الهى دانا بود (آصف بن برخيا) گفت: من پيش از آنكه چشم بر هم زنى تخت او را به اينجا مىآورم. چون سليمان سرير را نزد خود مشاهده كرد گفت: اين توانايى از فضل خداى من است». بديهى است كه تخت بلقيس با آن عظمت را از راه دور آوردن، آن هم در يك چشم بر هم زدن كار مخلوق عاجز نيست.
بنابراين از تقاضا و استمداد طلبيدن سليمان، جهت انتقال تخت بلقيس مىتوان دريافت كه صرف كمك خواستن و تقاضا نمودن شرك نيست، زيرا شرك يك امر قلبى است.
از طرف ديگر خلفاى اول و دوم، مخصوصاً به هنگام قضاوت و داورى بين مردم - كه خود از آن عاجز بودند - به اميرالمؤمنين عليه السلام مراجعه نموده و استمداد مىطلبيدند.
نمونههاى اين استمداد در «مناقب» و «جلوههايى از عدالت مولود كعبه» بسيار است. در زير فقط به بيان يك مورد از مواردى كه خليفه دوم - عمر بن الخطاب - به اهلبيت و عترت پيغمبر عليهم السلام توسل نموده تا به نتيجه برسد بسنده مىشود.
ابن حجر مكى در «صواعق محرقه» نقل مىكند:
49در سال 17 هجرى مردم به دفعات زيادى براى استسقا (دعاى باران) مىرفتند و نتيجه نمىگرفتند تا اينكه عمر - خليفه دوم - گفت: فردا به وسيله كسى كه دعايش مستجاب مىگردد طلب آب خواهم كرد. خليفه خود نزد عباس عموى پيغمبر رفت و گفت: با ما بيرون بيا تا به وسيله تو از خداوند متعال طلب آب نماييم. عباس گفت: بايد صبر نمود تا وسيله آن مهيا شود. آنگاه به بنىهاشم خبر داد كه لباس پاك پوشيده و بوى خوش نيز استعمال كنند. سپس امام على عليه السلام در جلو و امام حسن عليه السلام در سمت راست و امام حسين عليه السلام در سمت چپ و بنىهاشم در پشت سر آنها حركت كردند. جناب عباس به عمر گفت: كس ديگرى را با ما نفرست. آنها رفتند تا به مصلى رسيدند و جناب عباس دست به دعا برداشت. جابر نقل مىكند كه هنوز دعا تمام نشده بود كه ابرها به حركت در آمد و باران باريدن گرفت. امام بخارى نيز در صحيح خود از عمر چنين نقل مىكند:
«پروردگارا! ما به واسطه عموى پيغمبرمان به تو متوسل شديم تا باران به ما عطا كنى. پس خداوند به آنها باران عطا كرد». ابن ابىالحديد نيز در جلد دوم شرح نهج البلاغه خود نقل مىكند: خليفه با عموى پيغمبر جهت استسقا بيرون رفتند. خليفه عمر در محل استسقا گفت: «پروردگارا! ما به واسطه عموى پيغمبرت و البته اجدادش و بزرگان آنها به سوى تو متوسل شديم. پس مقام پيغمبرت را در عموى او حفظ فرما؛ چون او ما را دلالت نموده كه از درگاه با عظمت تو طلب شفاعت و استغفار نماييم».
2. نذر امامان
در اكثر كتب فقهى شيعيان، فصلى به نام «باب نذر» وجود دارد و تمام رسالههاى مراجع تقليد و فتاواى آنها بر اين اصل استوار است كه نذر، نوعى عبادت است و مانند بقيه عبادات بايد براى خدا باشد. دو شرط «نيت قربه الى اللّٰه» و «صيغه نذر» را نيز لازمه آن دانستهاند. اگر يكى از آن دو شرط نباشد، نذر محقق نمىشود و اين دو شرط مكمل
50يكديگرند. نيت نذر مانند بقيه عبادات بايد براى خاطر خدا و رضايت او باشد. اين نكات در تمام رسالههاى عمليه فقهاى شيعه به وضوح آمده است. بنابراين در اداى نذر، نيت براى غير خدا حتى نيت پيغمبر و امامان و آل محمد متصور نبوده و باطل كننده نذر است.
از آنجايى كه تمام شيعيان بر اين اعتقادند كه اگر كسى «آل محمد» را خداى خود يا آنها را شريك در ذات و صفات و افعال خدا بداند، قطعاً مشرك است پس نيت آنها نمىتواند براى غير خدا باشد.
اما شرط دوم كه صيغه نذر باشد متمم شرط دوم و تثبيت كننده شرط اول است.
بدين معنا كه نذر كننده بايد در موقع نذر صيغه بخواند و چنانچه نام خدا در آن صيغه نباشد صيغه نذر جارى نمىشود. مثلاً كسى كه روزه نذر مىكند بايد بگويد: «براى خدا روزه مىگيرم».
بنابراين شيعيان معتقدند كه هم نيت نذر و هم صيغه نذر هر دو تأكيد بر انجام نذر براى خدا دارند و بايد براى رضاى خدا باشد، ولى نذر كننده در مصرف نذر خود مختار است. مثلاً نذر مىكند كه گوسفندى را براى خدا در حرم فلان امام يا امامزاده بكشد. حال مىتواند آن را به فقرا بدهد يا اطعام كند و يا به هيئت و عزاداران آن امام و امام زاده بدهد.
يا مثلاً نذر مىكند تا پول يا لباسى را به اهالى يا فقرا يا عالم يا سيدى از اولاد رسولاللّٰه بدهد. چون هم نيت و هم صيغه نذر هر دو تأكيد بر انجام نذر براى خدا دارند، لذا هيچ اشكالى بر آن وارد نيست. حال اگر بعضى افراد از اين اصل عدول نمايند، نمىتوان عمل آنها را به كل شيعيان تعميم داد و اصول مسلم شيعه را خدشه دار نمود.
