"من محکوم به زیباترین مجازات جهانم
تنهایی
ان زمان که ارام در خلوت خودم
به زمین و آدمها فکر خواهم کرد
نمیدانم شاید به اخرین سخنرانیه هیتلر
یا به نامه ی ژولیت
شاید هم شعری از شکسپیر را زمزمه میکنم
زمان میگذرد و
من
در تنهایی مطلق
پشت پنجره ای رو به شب
در حالیکه فنجانی قهوه گرم
در دست دارم میگذرانم
و خاطراتم را یکی یکی مرور میکنم
زندگی چه چیزی
جز این میتواند باشد؟
^هما شینه ای^
