"گاهی، آدمیزاد است خب.
گاهی، فقط گاهی.
گاهی از بود و نبود آدم های اطرافش خسته می شود.
گاهی بی دلیل بغض می کند.
گاهی بی هوا خاطراتش را می کاود به دنبال
رد و نشانی از یک پشت گرمی، یک کوه، یک تکیه گاه.
گاهی دلش یک جفت گوش می خواهد که فقط بشنود،
یک جفت چشم که فقط ببیند.
یک نگاه ساده به گفتن یکی کنار تو هست،
یکی تو را می فهمد، یکی هوایت را دارد.
گاهی دلش یک راه دور می خواهد در یک جای دور.
دور از تمام گذشته و حال و آینده.
دور از خودش.
گاهی دلش یک پلک زدن می خواهد به بیداری از یک خواب بد،
به معجزه باران شدن یک ابر سیاه، به آرامش داشتن یک او.
گاهی چیزهایی که از اختیار آدمی خارج است
بی اختیار سرش هوار می شود و کلافه اش می کند.
گاهی گم می شود در نداشته ها و نبودن ها و نتوانستن ها.
جا می ماند روی نیمکت های خالی،
صندلی های غبار گرفته پشت میزهای دونفره،
زیر درخت های شمال، پای یک رودخانه.
گاهی همه چیز را سیاه و سفید می بیند. بیشتر سیاه.
و این گاهی ها که گذشت،
باز می خندد، حرف می زند، فراموش می کند،
سرش را به کار گرم می کند که مثلاً زندگی می کند.
گاهی، فقط گاهی. آدمیزاد است.
+ سفر میکنم به زمان به حوادثی که چون:
فیلمی ضبط شده محور مغزم میچرخد کاش شلیک نهایی را
میزد و تمام میشد اما این درد مهلک است که نا تمام همیشه و
همیشه مرا از پا می اندازد..چه سخت است تحمل نچکیدن اولین قطره اشک..
غافل از اینکه هزاران بار در سکوت ,
خاطراتت بی هیچ رد پای اشکی خیس شدند
تنهایی مطلق , سکوت , افکاری درهم , روحی نا آرام, مردمی که
با حرفهایش سند محکومیت را به دلت نشانه میگیرند.
نور ضعیف اتاقم.خیره شدن به نقطه نا معلوم.صدای شکنجه آور ساعت.
چهره منفور جغد شوم که بر زندگی طوفانی ام رخنه کرده و
من ساکت و سرگردان مبهوت سایه شوم پیچیدگی افکارم میشوم
آری ! زندگی ام بوی کافور گرفته و چون شبحی مرا رها نمیکند...
زندگی تلخ من بوی کافور گرفته و عجیب است که" "من از حقیقت فرار میکنم ........حتی از افکار سرگردانم.....
من قبول کردم باخت را صداقت من حریف مکر زمانه شد و
حماقت محض است که تو زندگی نکنی,
روزمرگی هایت را ادامه دهی... و
چه تلخ است که بی صدا فریادهایت را
در گلویت چنگ میزنی و آرام آرام در
پوسته تنهایی خود شکسته میشوی بدون
آنکه کسی بفهمد..
غریبه آشنای من...غریبه آشنای ذهنم..
کاش بدانی که انسان ها گاهی چقدر درک شدن و
مردانگی میخواهند. و
افسوس ...انگار سالهاست قلابی شده اند این آدمها..."
^مریم یوسفی^
