"دلم که گُشنه می شود...
حرف هایم را می خورم !
این روزها ، مَزاجم با هر طبعی سازگار نیست
و من به دنبالِ ، تلخیِ حقیقتی می گردم
که رهایم نمی کند...
و این یعنی "تنهایی مطلق"
حالا که بَر نبودَنَت "مُهر تایید" خورده است!
و در اعماق وجودت ، شوقی از ماندن نیست...
بدان که من ...
مدت هاست که در "سکوتی مبهم" جا مانده ام
درست مثل مسافری غریب
در آخرین ایستگاه زندگی
تنها و بی امید
و اکنون که بین من و تو
فاصله ، از زمین تا خداست...
تو بازهم دورتر شو
بودن یا نبودنت ، که فرقی نمی کند
تو انتخاب شده ای ...
برای دوست داشتن"
*مهدی اسفندیاری*