کاش این چهره های در هم و اندوهگین
که رهسپار دیار باقی هستند
می‌دانستند خواب برادر مرگ است
کاش دیشب احسان را از خواب بیدار می کردم
تا کمی قبل از مرگ در حق مردم احسان می کرد
کاش نمی‌گذاشتم رحیم سر شب به خواب رود
شاید دلش رحم می‌آمد و به مشتری بی پول نسیه گوشت می داد
کاش شادی قبل از خوردن یک مشت قرص
به شادی دل مادرش فکر می کرد
که با رفتن او به پایان رسید
کاش ساحل قبل از اینکه خود را در ساحل دریا غرق کند
به مادر پیرش فکر می کرد
که تا سحر تسبیح می انداخت
که دخترش تا این وقت شب کجاست
کاش حاج نصرت قبل از مرگش
تمام ثروتش را قسمت می کرد
وسهم همه مردم شهر را میداد
تا نصرتی شود برایش در آتش دوزخ
کاش ابراهیم تمام گوشت قربانی را
بین همه فامیل ثروتمندش تقسیم نمی کرد
تا بعد ها خودش قربانی حرص و طمع زندگی ش نشود
ناتمام........
^دانیال فریادی^
