نمیدونم چرا هرکی میگه عقد یاد عقد خودم میفتم سال 98 که طلا گرمی 400 تومن بود، خانواده همسرم (که وضع مالی خوبی هم دارن و همسرم تک پسره) یه سرویس طلای 18 گرمی خریده بودن برای عروسی که سر عقد بهم کادو دادن، واسه زیرلفظی هم یه کارت هدیه 200 تومنی دادن که بعد عقد بهم پس ندادن و تمام کادوهای فامیلاشون رو بر داشتن واسه خودشون ( چون که فقط هزینه محضر و لباس عقد داده بودن) حتی هدیه فامیلای ما هم دست اونا بود که با کلی ناراحتی از همسرم پس گرفتم و رفتم باهاشون یه النگو خریدم (جالب اینجا بود که همسرم که دانشجو بود و پاره وقت کار میکرد 800تومن هم از خودش داد تا بتونیم النگو رو بخریم ولی پدرش بازم کادوها رو به خودمون نداد) خیلی وقتا فکر میکنیم مگه هزینه محضر و لباس چه قدر بود نهایتا 1 تومن و واقعا ارزش داشت همچین کاری باهامون بکنن؟ حتی کادوی خواهرشوهرمم بهم ندادن
عروسی داستانش فرق داره انقدر هزینه ها بالاست که پدر و مادرا کادوها رو برمیدارن ولی عقد محضری چه هزینه ای داره؟ تازه پول اتلیه رو هم خودمون دادیم
ببخشید اینا رو گفتم خیلی دلم به حال خودم سوخت