یه روز میرم

همه همین هستیم. باید موند و ساخت 

منم دلم میخواد فرار کنم ولی حیف....

مگه چند سالته که جونیت رفت.

بیخیال حرفا این حرفا چیه 

اگه جای من بودی چی میکردی من مرد هستم تازه که همه جا میگن برا مرد عیب ندارن طلاق گرفتن و....   مادرم هی می‌ره میاد زندگی خراب شدن میزنم تو سرم بیست چار ساعت تیکه بارم می‌کنه. و....... باز باهمین حال میتونم برم خونه اجاره کنم زندگی کنم جدا. ولی نمی‌رم چون نمیشه رفت واقعا. چون نمیشه فکر رفتن بود. رفتن به این سادگی‌ها نیست. خرج بالا همه چی بالا نفس کشیدن پولی. همه رو فشارن درکت میکنم ولی بشین خودت واسه خودت زندگی بساز فقط منو تو و امسال ما نمی‌توانیم بریم چون سخته واقعا