من هر وقت اگه تاپیکی راجب خودکشی و حال بد میدیدم اگه کاری از دستم برمیآمد راحت از کنارش نمی گذشتم . آنقدر با صاحب تاپیک حرف میزدم تا قانع بشه . تا آروم بشه . من همیشه به معجزه خدا امید داشتم . من همیشه سعی میکردم خوب باشم . موقع کنکورم بود و وقتم خیلی محدود بود اما وجدانم اجازه نمیداد از کنار اینجور تاپیکا بگذرم . با خودم میگفتم نکنه یه جمله من روی اون آدم تاثیر بزاره اما من نگم و هم توی این دنیا هم توی آخرت مدیونش بشم .
اما حالا حال خودم خیلی بده . اونقدر بده حالم که رسیدم به اونجا که آرزو میکنم تا خودم کار ندادم دست خودم خدا خودش خلاصم کنه .
نمیدونم چرا اینجور شد . ۱۹ سال ریختم توی خودم . حسرت یه فریاد موند تو دلم تا یکم خالی بشم . ولی همین فریاد ها یکی یکی روی قلبم و حالا تنگی نفس و درد قلبم اذیتم میکنه . بغض ۱۹ ساله ام جمع شده توی گلوم و یه چی مث یه توپ کوچولوی دردناک درست کرده . مهر و محبتی که به نزدیک ترین آدم های زندگیم داشتم تبدیل شده به نفرتی که با خودم میگم حتی اگه اونا زودتر از من بمیرن و جلو چشمام جون بدن و تقاضای حلالیت کنن من نمیبخشم .نمیدونم چیشد که از خدا دور شدم . به امام حسین قسم نمیدونم . من اینجوری نبودم . خیلی خستم . انقدر خستم که دلم میخواد امشب که سرم رو روی بالش میزارم خدا بیاد بغلم کنه بگه دخترم همه چی تموم شد . پاشو بیا پیش خودم . اونوقت فردا صبح اونایی که باعث درد قلبم بودن یک عمر بمونن توی وجدان درد . من نمیدونم چرا مینویسم . آخه میگن آدم هرچقدر درددل کنه درداش بیشتر میشن . من نمیخوام برام دل بسوزونین . یا کسی رو ناراحت کنم فقط میخواستم بگم اگه کاربریم یادته اگه یه جایی یه روزی حالت بد بود و یه چیزی گفتم که یکمی آروم شدی تو رو به امام حسین از ته قلبت برام دعا کن . دیگه تحمل ندارم . دعا کن خدا از خودش دورم نکنه.
ازت ممنونم
