مشکلات مادر یک کودک اوتیسم خفیف

نمیدونم ولی خیلی نشانه ها شبیه اوتیسم هنوز ک داره هفت ساله میشه درک از خیلی چیزای ساده بچه های هم سن و سالش ندارن تازه شروع کرده ب جمله های کوتاه 

مثال میگم درکی از درخت و رشد و میوه نداره 

درکی از اینکه این جانوره ابن بیجانه این میوه اس این حیوانه نداره ولی اسم حیوانات زیادی بلده میوه ها 

میدونی زندگی ی کودک اوتیسم امروزش با دیروز و فردا خیلی فرق داره 

بچه اضطراب جدایی نداره؟از چه سنی مادرش رهاش کرد و سر کار رفت؟

راستش رو بخوای من به همه چیز میگم به من چه!! سالها زندگی بهم یاد داد اگر بشم کاسه ی داغ تر از آش آخر کل پاتیل رو سر خودم فرود میاد. انقد انقد تجربه کردم این مورد رو ک با خیال راحت بهت میگم خودتو بکش کنار مطمئن باش آسیب و صدمه اش خیلی کمتر . مامان من یه آدم به شدت اظهار نظر کن. یعنی ی بچه ک سرما بخوره صد با. زنگ میزنه منو تحقیر می‌کنه دعوا می‌کنه داستان های خیالی برام میگه بهم القا می‌کنه که مادر کافی نیستم  و.... الان بعد هفت سال از اینکه بچه دار شدم دیگه نمیتونم بپذیرمش سعی میکنم ماهی یبار پنج دقیقه باهاش صحبت کنم. تا از شرش راحت باشم. خواهش میکنم کار بهشون نداشته باش و رو مخشون نرو

ببین درک پایین منظور این نیست که مثلا ندونه قاشق چیه کارد چیه مادر کیه پدر کیه 

مثلا درک توصیفی نداره 

درکی از اینکه مثلا درخت چیه رشد چیه درخت میوه میده میوه کلا ب چیا میگن حیوانات کلا ب چیا میگن نداره 

مثلا تا چند ماه پیش با اینکه شش سالش داره تموم میشه نمیدونست اسم و فامیلیش چیه صدا میزدم میومد ها ولی میگفتم اسمت چیه نمیدونست درکی از اینکه این آب گرمه این آب سرده این بلنده این کوتاه نداره ساده بگم چیزی ک ما نگاه میکنیم و یاد میگیریم و من ب عنوان ی مادر کودک اوتیسم باید صد بار بیشتر بگم تا یاد بگیره 

مثلا هیچوقت در مادر ما نیومدن بگن این دره این پنجره ای این آب داغه این غذاست این خوراکیه ما از محیط خودمون یاد گرفتیم ولی برا ی کودک اوتیسم تک تک اینارو باید بیشتر از صدبار بگی تا یاد بگیره

بچه تا پنج سالکی نیاز شدید به حضور مادر داره و یه مادر نباید رهاش گنه

🥺🥺🥺عزیزم چقدر صبوری 

کاش مثال بزنید

چرا اینجوری می‌کنی 

همه ک قرار نیست مثل هم باشن ی سر برو مراکز کاردرمانی گفتار درمانی ببین چ بچه های با ی شرایط وخیمی هستن 

پاشو خودتو جمع کن 

پسر من امسال نتونست بره مدرسه چون یا باید نمیفرستادمش یا می‌رفت مدرسه ی استثنایی فعلا نفرستادم سال دیگه می‌دونم نمیشه ولی خدا کدوم بنده رو تنها گذاشته ک منو پسرمو تنها بزاره 

بالاخره ی طوری میشه تا اینجا رسوندمش بعد اینم میتونم

ممنون از توضیحاتتون.انشالله که پسر شما هم خوب خوب بشه عزیزم.

صبور نیستم پذیرفتم عادت کردم و روزای بشدت سختی رو گذروندم 

همه ی ماها تو بارداری تو بچگی مخصوصا تو این دوره و زمونه ب فکر پیشرفت بچه هامونیم هی برنامه میریزیم حتی بچه هارو کلاسای مختلف میزاریم 

بعد فک کن همه ی اینا بودم یهو فهمیدم پسرم حتی نمیتونه ی زندگی معمولی مث همه ی آدما ک راه میرن حرف میزنن خواسته هاشونو بیان میکنن از ارزوهاشون میگن از ناراحتی هاشون میگن و... نخواهد داشت 

چیکار میکردم چندین سال ب گریه ناامیدی ترس گذشت اوجش همین یک ماه پیش بود وقتی فهمیدم اگه ی بچه ی معمولی شماره اش دهه پسر من بعد اینهمه تلاش هزینه زحمت زیر صفر هست قبول کردم 

امسال حتی نتونست بره مدرسه ب همه دروغ گفتم ک نیمه ی دومه 

چ میشه کرد بالاخره ی طوری میشه درد ک از حدش میگذره بی حس میشی خلاص