کاربر مریمها

نمیخوای هیچکاری کنی؟

من خیلی وقتا توی فکرتم

نباید خودتو اذیت کنی نمیشه که بخاطر مادرو پدرت تااخر عمر تحمل کنی منم چندسال پیش یه اشتباه کردم از سر اینکه زندگیمو نجات بدم با کسی ک یه لحظه تحملشو نداشتم نامزد کردم ولی از ناراحتی مریض شدم هزار تا تیک عصبی و رفلاکس معده گرفتم هرکاری کردم نمیتونستم تحملش کنم ک کنارم باشه ۳ماه صبرکردم شاید ازش خوشم بیاد ب خودم ۲۴ساعت تلقین میکردم ک ببین چ بفکرته هدبه خرید فلان کارو کرد ولی باز نگاش مبکردم حالم بدمیشد خیلیم دشمن شاد شدم ولی بهمش زدم البته عقد نبودیم فقط نامزد بودیم اولش خیلی دلمو خون کردن اسمشو میوردن جلوم ولی بعد ی مدت پذیرفتن و دیگ فراموش کردن من هروقت تاپیکاتو میخوندم یاد اون موقعه میفتادم ک هیچجوره نمیتونستم اونو تحمل کنم واسه همین خیلی حالتو میفهمم

عزیزم اشکال نداره جایی نداشته باشی تو یه دختر مستقلی ماشالله شاغلم ک هستی مادر و پدرت بعدا محبور میشششن ک بپذیرن

تو اصلا خودتو زجر نده که تحمل کنی منم مثل تو حتی از بوی ادکلانی که میزد و باتنش قاطی میشد حالم بهم میخورد یا پیرهنای هاوایی ک میپوشید یا کتای رگ جیغ سبز با شکم گنده که فکر میکرد الان خیلی مد روز شده 

خودتو نجات بده تا دیر نشده پس فردا چجور بخوای دستشو بگیری کنارش بشینی و پدر بچه هات باشه بخدا که مجردی صد شرف داره من وقتی حلقه و اینارو ب پسره پس دادم انگار اززندان ازاد شده بودم انقدر خوشحال شدم و البته اون پولدار بودا و من خیلی بدبخت بودم و هستم بااین وجود خیلی خوشحال شدم دبگه تو که خودت شاغلی